Çalışma hayatında köklü bir dönüşüm yaşanıyor. Son dönemde dünya genelinde olduğu gibi Türkiye’de de “sessiz istifa” adı verilen yeni bir yaklaşım dikkat çekiyor. Bu kavram, çalışanların yalnızca görev tanımlarıyla sınırlı kalması, fazladan iş yükünü ve özveriyi reddetmesi anlamına geliyor.
Yeni nesil çalışanlar, iş hayatının sunduğu karşılığın yetersiz olduğunu düşünüyor. Uzun saatler çalışmak yerine zamanı, enerjiyi ve sağlığı kendi yaşamlarına ayırmayı tercih ediyorlar.
Özellikle büyük şehirlerde genç kuşakların “fazla iş, az takdir, sıfır güvence” algısı içinde hareket ettiği gözlemleniyor.
Bir dönem sadakat ve özveriyle terfi edilen çalışma düzeni artık yerini, "işini korumak" gibi bir hedefe bıraktı. Buna karşın artan enflasyon, geçim zorlukları ve güvence eksikliği, gençleri iş yerine bağlılıktan uzaklaştırıyor.
Z kuşağı için iş, hayatın merkezinde değil; yalnızca bir geçim aracı. Çalışarak ev ya da araba sahibi olmanın zorlaştığı günümüzde gençler, işveren için fedakârlık yapmak yerine hayatın anlamını başka alanlarda arıyor.
Yeni kuşak, disiplin ya da itaatsizlikle değil; adaletli ücret, saygı ve değer görme beklentisiyle sisteme yeni bir çalışma etiği dayatıyor.
